Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.
×zamknij
Korzystaj z serwisu jako: Dzięki temu otrzymasz treści dopasowane do Twoich potrzeb.
Zobacz również:
rodzaj instrumentu: dęte drewniane

Obój to instrument o wyjątkowo pięknym brzmieniu. Buduje się go najczęściej z drewna różanego albo afrykańskiego drzewa zwanego grenadillą, dzięki któremu ma charakterystyczny czarny kolor, choć może być także zrobiony z ebonitu i plastiku.

Złożony jest z kanału z 16-20 otworami kontrolowanymi za pomocą systemu metalowych klap służących do zmiany wysokości dźwięku. Wyposażony jest w podwójny stroik, czyli dwa kawałki trzciny, które wyglądają jak spłaszczony kawałek słomy. Precyzyjnie wycięte i złożone ze sobą, drgają wprawiając w ruch słup powietrza znajdujący się we wnętrzu instrumentu. Stroiki oboiści przygotowują najczęściej samodzielnie.

 

Instrument powstał we Francji w XVII wieku i wziął swoją nazwę od słowa hautbois, które znaczy „wysokie drzewo”. Oboje występowały wówczas w różnych odmianach i strojach, które często różniły się kształtem czary głosowej i korpusu.Popularną odmianą wykorzystywaną przez kompozytorów barokowych był obój miłosny (oboe d'amore), którego cechą charakterystyczną jest ciepłe brzmienie. Słychać go w operach Georga Philippa Telemanna czy kantatach Jana Sebastiana Bacha.

 

Ostateczny kształt współczesnego oboju powstał w wieku XIX. Od początku obój pełnił ważną rolę w orkiestrze symfonicznej i cieszył się powodzeniem jako instrument solowy.

 

O oboju opowiada muzyk Orkiestry Sinfonia Varsovia:

 

  • ciekawostkaPoprzednikiem współczesnego oboju był powstały w średniowieczu instrument zwany szałamają. Wydawał on głośne, trąbkowo brzmiące dźwięki i był używany do grania fanfar i muzyki tanecznej.
  • W latach 1720-60 używana była specjalna odmiana oboju zwana obojem da caccia (myśliwskim) posiadająca wygięty korpus i szeroką czarę głosową.
  • Altową odmianą oboju jest rożek angielski, który pojawił się na początku XVIII w., posiada dłuższy niż obój kanał, czarę głosową w kształcie gruszki i podwójny stroik umieszczony w odchylonej nieco do tyłu metalowej rurce.
drukuj pdf

zobacz również:

Mandolina +dodaj do schowka
Wiedza
Instrumenty

Jest to mały instrument strunowy z rodziny lutni

Klawikord +dodaj do schowka
Wiedza
Instrumenty

Jest jednym z najstarszych strunowych instrumentów klawiszowych i wywodzi się ze średniowiecznego monochordu

Viola da gamba +dodaj do schowka
Wiedza
Instrumenty

Ten podobny do wiolonczeli instrument smyczkowy pojawił się w Europie w późnym XV wieku, a w okresie renesansu i baroku zyskał wielką popularność